 |
 Bosna ' da yaşanan felaketlerin baş mimarı kalbinin derinliklerinde Türk ve İslam düşmanlığı yatan faşist Sırp Milliyetçiliğidir. Bu paganist ideolojinin ve benzerlerinin ortadan kalkması ancak Kuran ahlakının evrensel boyutta benimsenmesiyle sağlanabilir.
Alman işgali başladığında Bosna'da bulunan Yugoslav ordusu subaylarından Albay Draja Mihailoviç, birliğinden arta kalan adamlarla birlikte doğuya yönelerek batı-orta Sırbistan'daki dağlık Ravna Gora bölgesine yerleşti. Mayıs 1941'de burada Kralın otoritesine bağlı olan aktif bir gerilla grubu kurduğunu ve Alman işgaline karşı silahlı direniş başlattığını ilan etti. Gruba, radikal Sırp milliyetçiliğinin tarihsel figürlerinden hareketle, Çetnikler adı verilmişti. (Harun Yahya, Darwinizm'in Kanlı İdeolojisi)
Çetnikler, Alman işgaline karşı direnme iddiasındaydılar, ama asıl amaçları daha farklıydı. Mihailoviç, Sürgündeki Hükümet'in de tavsiyesine uygun olarak, Almanlarla ciddi bir çatışmaya girmemeye özen gösteriyordu. 1941 yazının sonlarında, Çetnik stratejisi belirginlik kazanmaya başladı; Almanların yenilgisi kesinleşene kadar onlara karşı açık bir isyan başlatılmayacak, müttefiklerin zaferi beklenecekti.
Ancak Çetnikler bu bekleme döneminde boş durmayacaklar, "evin içini" düzenleyeceklerdi. İşgalciler nasıl olsa gidecekti ve onların ardından yeni bir Yugoslavya kurulacaktı. Bu yeni Yugoslavya'nın, eskisinden de daha keskin bir "Sırboslavya", tam bir "Büyük Sırbistan" olmasını hedefliyorlardı. Alman işgali sırasındaki "bekleme dönemi", asıl olarak bu hedefin alt yapısının hazırlanması için kullanılacaktı.
Bu dönemde "Büyük Sırbistan"ın, etnik yönden düzenlenmesi gerekiyordu. "Etnik düzenleme"nin ne anlama geldiği, Çetnik ideologları tarafından Haziran 1941'de hazırlanan ve "Homojen Sırbistan" başlığını taşıyan bir bildirgede ortaya konmuştu. Bildirgeyi hazırlayanlar, Çetnik hareketinin kuramcılığını yapan iki Sırp entellektüeldi; Dragişa Vasic ve Stevan Moljevic.
Peki bu iki Çetnik ideoloğu, savaşın ardından nasıl bir Sırbistan kurmayı öngörüyorlardı? Cevap basitti; Bildirgede şöyle deniyordu:
"Bütün Sırpların temel görevi, içinde Sırp nüfusunun yaşadığı tüm toprakları birleştirmek ve bir 'Homojen Sırbistan' kurmaktır." (Noel Malcolm, Bosnia: A Short History, 1.b., London: Macmillan Publishers, 1994, s. 175.)
Moljevic, Çetnikler'in savaş boyunca -hatta daha sonra 1990'larda- uygulayacakları stratejiyi formüle etmişti: Sırp nüfusun bulunduğu tüm toprakların etnik yönden homojenleştirilmesi, yani "etnik temizlik".
Çetniklerin uygulamaya karar verdikleri "etnik temizlik" programının en büyük kurbanları, Bosnalı Müslümanlar oldular. Bunun iki önemli nedeni vardı.
Öncelikle, Çetnikler'in kurmak istedikleri "Homojen Sırbistan"ın içindeki en önemli "Sırp olmayan element", Mihailovic'in emirlerinden de anlaşıldığı gibi, Bosnalı Müslümanlar'dı. Bosna'daki Müslüman köyleri Çetniklerin saldırılarına karşı savunmasızdı, bu nedenle de "etnik temizlik" programından paylarını kolaylıkla aldılar.
İkinci neden ise, Sırp kültürüne yerleşmiş olan Osmanlı ve İslam düşmanlığıydı. 19. yüzyıl radikal Sırp milliyetçileri tarafından körüklenen, Petar Petrovic Njegoş tarafından şiirlere dökülen nefret, Çetniklerin ideo-psikolojisinin önemli bir parçasını oluşturuyordu.
Tüm bunlardan dolayı, Çetnikler, 1942 ve 43 yıllarında Bosnalı Müslümanlara karşı sistemli bir katliam programı yürüttüler. Gerçekleştirilen kıyım, 1990'lardaki kadar kanlıydı.
Çetnik kumandanlarından Albay Djurisi¡'in verdiği raporlara göre, yalnızca 1943'ün Ocak ayı içinde, 33 Müslüman köyü yakılmış, 400 Müslüman savaşçı (Müslümanların Çetnikler'e karşı oluşturdukları savunma birliklerine bağlı savaşçılar) 1.000'in üstünde de Müslüman kadın ve çocuk, Çetnikler tarafından öldürülmüştür. Raporlar, Çetniklerin çoğu kez bıçakla (boğazlayarak) öldürmeyi tercih ettiklerini bildirmektedir. Şubat ayında öldürülenlerin sayısı daha da fazladır: Djurişic'in 13 Şubat tarihli raporuna göre, 1.200 Müslüman savaşçı ve 8.000 Müslüman sivil (kadın, çocuk ve yaşlı) Çetnikler tarafından katledilmiştir. (Jozo Tomasevich, The Chetniks)
Çetnikler, Müslümanlara karşı düzenledikleri saldırıları savaşın son günlerine dek sürdüler. Ancak 1944 yılında güçlerini yitirmeye başladılar. Tito'nun Partizanları giderek güçlenip ve Almanlara karşı gerçek direnişi onlar yürüttükleri için, hem müttefiklerden hem de yerel halktan daha çok destek görmeye başladılar. Sonunda savaşı Partizanlar kazandı, Mihailovic yakalandı ve idam edildi. Bunun sonucunda Çetnik hareketi tarihe karıştı ve sosyalist Yugoslavya kuruldu...
Neo-Çetniklerin Örgütlenmesi; Arkan ve "Gönüllü Sırp Muhafızları"
Komünizmin bütün dünyada yıkılmasının ardından Yugoslavya ' da da özgürlük ve bağımsızlık rüzgarları esmeye başladı. Beklenenin aksine bu rüzgarlar önce Yugoslavya'ya ardından tüm Balkanlara savaş ve zulüm getirdi. Çünkü 2. Dünya Savaşı döneminin kanlı bir örgütü bu rüzgarlarla yeniden can bulmuştu. Dünya Çetniklerin karanlık yüzüyle bir kez daha karşılaşacaktı.
1991'in hemen başında, Belgrad'daki İçişleri Bakanı Mihalj Kertes, Bosna ' da devreye sokulacak olan etnik temizlik kampanyasını yürütecek bir grup için askeri bir eğitim kampı kurmuştu. Kendini "Gönüllü Sırp Muhafızları" olarak adlandıran grup, "Arkan" takma lakabıyla tanınan Ûeyko Raznjatovic tarafından komuta ediliyordu. Arkan, Interpol tarafından yıllardır aranan bir mafya suçlusuydu ve yaygın bir inanışa göre de uzun zaman Yugoslav Gizli Servisi adına yurtdışındaki muhaliflerine suikast düzenleme işini yürütmüştü.
Nisan ayının ilk günlerinde çok önemli bir gelişme yaşandı. Hırvat kenti Vukovar'ı "temizleme" işini henüz yeni bitirmiş olan Arkan'ın paramiliter grubu, kuzeydoğu Bosna'daki Müslüman ağırlıklı Bijeljina kasabasında beliriverdi birdenbire. Oldukça iyi silahlanmış olan grubun üyelerinin hemen hepsi, Bosnalı değil, Sırbistanlı Sırplardı. Bu sefer hedef Hırvatlar değil Müslümanlardı. Hedef değişse de sonuç değişmeyecek ve operasyonlar Bosnalı Müslümanlara yönelecekti.
Bijeljina'nın "temizlenmesi"den birkaç gün sonra, Doğu Bosna'daki pek çok Müslüman ağırlıklı kent ve kasaba daha saldırıya uğradı. Bu iş için, Arkan'ınkilerin yanında öteki neo-Çetnik grupları da devreye girmişlerdi. Mirko Jovic 'in kendilerine "Beyaz Kartallar" denen gerillaları bunların en ünlüleriydi.
Bu "Çetnik" birlikleri, "ince iş", yani Müslüman ahalinin etrafa büyük bir korku salacak şekilde vahşice öldürülmesi için kullanılıyordu. Daha geniş çaplı askeri operasyonlar içinse Federal ordu birlikleri devreye girdi. Zvornik kentine tank ve topçu ateşiyle gerçekleştirilen saldırı bunun ilk belirgin örneğiydi. Federal ordunun işin "kabasını" bombalarla halletmesinin ardından ise, "ince iş" için yine Çetnikler devreye giriyorlar ve şehri, karşılarına çıkan her Müslümanı kadın-çocuk ayrımı yapmadan boğazlayarak etnik yönden "temiz" hale getiriyorlardı. Bu terörün yarattığı korku dalgası sonucunda, Zvornik ve Vişegrad kentlerinin yer aldığı güneydoğu Bosna bölgesindeki Müslüman nüfusun % 95'i bir kaç hafta içinde evlerini terk ederek orta Bosna'ya doğru kaçtılar. Müslümanları 5 yıl sürecek yeni bir Çetnik vahşeti, bekliyordu. Ta ki Aliye İzzetbegoviç liderliğinde düzenli Bosna ordusu kurulup, bu olumlu gelişmenin mütecaviz Sırpları caydırıncaya kadar.
Sırp Milliyetçiliği tarih boyunca kendisine düşman olarak Osmanlıyı ve Müslümanlığı görmüştür. Oysa Sırplar 500 yıl boyunca Osmanlı egemenliği altında barış ve huzur içinde yaşamış, buna rağmen Balkan halkları Devlet-i Ali ' nin yıkılışının ardından hiç rahat yüzü görmemiştir. 20. yüzyıl, Müslüman devletler ile Avrupa devletleri arasında adeta bir tampon görevi gören bu bölge için savaş, açlık, sürgün ve gözyaşı yüzyılı olmuştur. Yaşanan felaketlerin baş mimarı da kalbinin derinliklerinde Türk ve İslam düşmanlığı yatan faşist Sırp milliyetçiliğidir. Bu paganist ideolojinin ve benzerlerinin ortadan kalkması ancak Kuran ahlakının evrensel boyutta benimsenmesiyle sağlanabilir. Bunun için yapılması gereken de Hakkın ortaya konmasıdır. Çünkü batıl ancak bundan sonra ortadan kalkacaktır. Allah bu gerçeği bir ayette şöyle bildirir:
"De ki: Hak geldi, batıl yok oldu. Hiç şüphesiz batıl yok olucudur." (İsra Suresi, 81)
Ahir zamanda tüm batıl ideolojilerin yok olması ve Kuran ahlakının hakim kılınması yönündeki samimi iman edenlerin çabalarından hoşlanmayanlar olsa da, bu, sonuca etki etmeyecek ve yeryüzü bir barış diyarı haline gelecektir.
"... Sonunda onlar, istemedikleri halde hak geldi ve Allah'ın emri ortaya çıkıp-üstünlük sağladı." (Tevbe Suresi, 48)
Bu makale, Araştırma Dergisi 09. sayı (Temmuz 2002) 38. sayfada yayınlanmıştır.
Bu eser 286 kez incelendi.
|
|
|
